Post: #1

w ostatnich tygodniach wróciłem do całkiem sporej liczby moich ulubionych płyt z lat 70.; odsłuchów wprawdzie jeszcze nie skończyłem, ale w grze zostało 55 płyt, z czego 4 traktuję raczej jako ewentualne duże niespodzianki, aniżeli realnych faworytów do udziału w topie

nie stosuję zasady 1 album na 1 wykonawcę, choć artystów z więcej niż 1 płytą pojawi się niewiele; gdyby ktoś chciał z chirurgiczną precyzją oszacować stopień ważności danych płyt w moim życiu i następnie ułożyć je w kolejności, możliwe, że w top 50 znalazłyby się 3–5 albumów, które uznałem za zbędne wskutek godnej reprezentacji danego wykonawcy i braku drastycznych różnic estetycznych między jego wydawnictwami

skoro w wyniku takich zabaw wyszło mi 51 albumów, to znaczy, że mam bardzo ścisłych ulubieńców;

jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, to w weekend ruszę ze skromną prezentacją; to co się jednak na pewno nie zmieni, to że płyt polskich twórców będzie 6 (no chyba że się pomyliłem w liczeniu)

Post: #2

super, jestem bardzo ciekaw, jaka ostatecznie będzie to selekcja!

Post: #3

Dyfeomorfizm napisał(a):płyt polskich twórców będzie 6

Szkoda, że tak mało. Ale liczę na nieco wspólnych. I może też coś zagranicznego.

Post: #4

cztery uwagi wstępne:
1. naszedł mnie nastrój na robienie estetycznych rzeczy, a jako że AKT zrezygnował dwa topy temu z prostokątnego formatu okładek, to postanowiłem wypełnić tę niszę;
2. odgapiłem również od kajmana - miejsce 51; comus przy dobrych wiatrach mógłby bić się o top 40, ale 1. nikt inny nie da go do topu, więc pod względem strategicznym to stracony głos, 2. uznałem że będzie to mój wyrzut sumienia, dzięki któremu gdy kiedyś podejmę się stworzenia bardziej ambitnego topu lat 70., przygotowania zacznę od "First Utterance";
3. w topie znajdzie się jedna płyta, którą pierwszy raz przesłuchałem w tym roku (bardzo znana i sądząc po tym jak szybko mi się spodobała, podejrzewam że ktoś mi ją puścił w czasach gimnazjalno-licealnych, ale nie mam jak tego zweryfikować);
4. słuchałem dziś "Thousand Knives of Ryuichi Sakamoto" - pierwszy i ostatni utwór wywołały rzadko zdarzającą się we mnie euforię, więc nie wykluczone, że po kilku dodatkowych przesłuchaniach album ten mógłby zmieścić się do topu, niemniej to już oceni Bóg i historia.

---------

TOP 50 ALBUMÓW LAT 70.

50. Fleetwood Mac - Rumours
1977

49. The Beach Boys - Surf's Up?
1971

Od wielu lat "Surf's Up" pozostaje w moim życiu tą trzecią płytą Beach Boysów (według last.fm czwartą, ale "The Smile Sessions" to twardy orzech do zgryzienia, jeśli chodzi o jej klasyfikację). Mamy tu dwa wybitne utwory, kilka bardzo dobrych i kilka, o których istnieniu zapominam. To jednak również album towarzyszący mi od zarania muzycznych początków, a przy tym kolekcja unikalnie ładnych jak na lata 70. piosenek z psychodelicznym twistem. ♫ "'Til I Die" ♫

48. Czesław Niemen - Enigmatic
1970

Skłamałbym, mówiąc że regularnie wracam do "Enigmatic", jednak w poprzedniej dekadzie słuchałem jej bardzo często i z pewnością Niemen wywarł spory wpływ na moją muzyczną tożsamość. Każdy utwór brzmi do dziś bardzo dobrze i każdy odegrał jakąś rolę na innym etapie liceum. Niemen stanowi również esencję moich nielicznych radiowych wspomnień - słuchałem wszak regularnie topów trójki, kibicując daremnie by "Jednego serca" pojawiło się wreszcie w top 100 i czekając aż rozbrzmią organy Hammonda w "Bema pamięci żałobnym rapsodzie". ♫ "Jednego serca" ♫

47. Curtis Mayfield - Curtis
1970

Wspólnym mianownikiem dotychczasowych pozycji jest to, że wyróżnione płyty rzadko mi obecnie towarzyszą i stanowią melodię rozliczonej przeszłości. "Curtis" także, choć dowiedziałem się o tym tydzień temu. W okresie postpandemicznym jego słoneczne, soulowe piosenki pokrzepiały mnie i ekscytowały. Dziś, z wyjątkiem „Move On Up”, niestety już ich nie czuję. Rzecz jasna może pewnego dnia coś kliknie na nowo, bo intelektualnie uważam "Curtis" za album wspaniały i świetnie działający na różnych frontach, niemniej kryzys w odczuwaniu klasycznego soulu to zjawisko, które niewątpliwie zachodzi u mnie od kilku lat i odpowiada za wspomniane w innym wątku rozstanie ze Steviem Wonderem oraz za zblednięcie w moich oczach całej dekady. ♫ "Move On Up" ♫

46. Jan Garbarek - Dis
1977

"Dis" towarzyszył mi dekadę temu jako płyta wieczorna - wystarczająco piękna, żeby chcieć się na niej skoncentrować, ale zarazem na tyle spokojna, że dało się przy jej dźwiękach zasnąć. Zawsze kojarzyła mi się ze sztormem lub innym morskim kataklizmem - do dziś słuchając Garbarka czuję podniosłość sytuacji i apokaliptyczny wymiar. Za wyjątkowość doznań odpowiada połączenie saksofonu z harfą eolską, które pozwalają ambientowym plamom dźwięku na moment odejść, by rozbrzmiały prawdziwie jazzowe wibracje. ♫ "Skygger" ♫

Post: #5

48. miejsce bardzo mnie ucieszyło, tym bardziej, że

Dyfeomorfizm napisał(a):łuchałem wszak regularnie topów trójki, kibicując daremnie by "Jednego serca" pojawiło się wreszcie w top 100

miałem dokładnie tak samo!

Post: #6

48 to bardzo dobra płyta, ale mnie oczywiście najbardziej cieszy Garbarek.

Post: #7

garbarek to nie mój rodzaj jazzu; tej płyty kiedyś nawet (teraz widzę) słuchałem i mi się nie podobała (okładka za to ładna)
pozostałe cztery super -- szkoda trochę, że "rumours" tak rzutem na taśmę, ale lepiej tak niż wcale
co do "the smile sessions", jak traktuję pierwszych 19 numerów jako prawowity album, niedokończony owszem, ale najbliższy temu, co mogłoby być, gdyby wtedy w 1967 album się ukazał; ale ja spędziłem dziesiątki godzin, sluchając bootlegów "smile" zanim jeszcze ukazało się "the smile sessions" i nigdy nie akceptowałem w pełni "smiley smile", więc mam może trochę inną perspektywę
no i pełna zgoda co do "jednego serca" jako najlepszego numeru na "enigmatic"

Post: #8

AKT! napisał(a):no i pełna zgoda co do "jednego serca" jako najlepszego numeru na "enigmatic"

Tak. Genialna rzecz. Z mojej perspektywy: jedyna na tej płycie słuchalna.

Rumours zupełnie nie dla mnie, taka sobie muzyczka, nic mi z niej nie zostaje w głowie, miłe ale nijakie jak dla mnie.

Surf's Up jest świetny i jak pisałem u siebie - żałuję, że nie słuchałem więcej tej płyty, tylko kiedyś kilka razy do Toppowania i teraz 2 razy ponownie. Gdybym miał ją lepiej osłuchaną, może miałaby głos.

Post: #9

Miszon napisał(a):Z mojej perspektywy: jedyna na tej płycie słuchalna.

bardzo proszę nie szkalować "kwiatów ojczystych"

Miszon napisał(a):Rumours zupełnie nie dla mnie, taka sobie muzyczka, nic mi z niej nie zostaje w głowie, miłe ale nijakie jak dla mnie.

jedna z najbardziej przebojowych płyt w historii muzyki, ale ok

Miszon napisał(a):Surf's Up jest świetny i jak pisałem u siebie - żałuję, że nie słuchałem więcej tej płyty, tylko kiedyś kilka razy do Toppowania i teraz 2 razy ponownie. Gdybym miał ją lepiej osłuchaną, może miałaby głos.

no dobrze, tu trochę złagodziłeś mój gniew za nazywanie "rumours" taką sobie muzyczką i pisanie, że "kwiaty ojczyste" są asłuchalne ale przewiny są duże, więc tylko trochę

Post: #10

AKT! napisał(a):jedna z najbardziej przebojowych płyt w historii muzyki

Nic mi tam szczególnie przebojowo nie brzmi przyznam. Setki takich kawałków lecą co roku w radio - ja już teraz nie pamiętam tego krążka, a słuchałem go 2 miesiące temu.
Tutaj chyba jeszcze zwiększyłem twój gniew .

Post: #11

AKT! napisał(a):no i pełna zgoda co do "jednego serca" jako najlepszego numeru na "enigmatic"

Miszon napisał(a):Tak. Genialna rzecz.

Bardzo się cieszę, że w tak licznym gronie się tu zgadzamy

Miszon napisał(a):Rumours zupełnie nie dla mnie, taka sobie muzyczka, nic mi z niej nie zostaje w głowie, miłe ale nijakie jak dla mnie.

Może nie byłbym aż tak ostry, bo jednak jest tam kilka przebojowych kompozycji, ale niestety ta muzyka jakoś do mnie nie trafia, przynajmniej w wersji płytowej (koncertowe wykonanie "The Chain" jest akurat rewelacyjne).

Post: #12

neo01 napisał(a):Bardzo się cieszę, że w tak licznym gronie się tu zgadzamy

A ja jestem wyjątkiem.
Fleetwood skończył się się dla mnie z odejściem Greena (ale pewnie wszyscy o tym wiedzą).

Post: #13

"second hand news" albo "go your own way" brzmią moim zdaniem niesłychanie przebojowo - rzecz jasna każdy może to odbierać inaczej, ale ciężko mi sobie wyobrazić żeby po kilku przesłuchaniach tych piosenek nie zaczęły się pałętać po głowie

cieszy silne lobby na rzecz "jednego serca", choć tym bardziej dziwi że pomimo naszej dość przekrojowej grupy i tak nigdy nie osiągał sukcesów w PTWC

Post: #14

Dyfeomorfizm napisał(a):choć tym bardziej dziwi że pomimo naszej dość przekrojowej grupy i tak nigdy nie osiągał sukcesów w PTWC

Czy ja wiem, czy takiej przekrojowej...
My tu na foru chyba jednak generalnie wymagamy trochę więcej od muzyki, a w PTWC ludzie generalnie głosują na te największe przeboje, na mocno osłuchane kompozycje. Niestety w starciu z "Papugami", "Snem..." czy nawet "Wspomnieniem" "Jednego serca" zawsze będzie przegrywać.

Post: #15

Dyfeomorfizm napisał(a):"go your own way"

No dobra, to tak.

Ale i tak przy Fleetwoodach moje pierwsze skojarzenie to "Tell Me Lies".

Post: #16

Miszon napisał(a):moje pierwsze skojarzenie to "Tell Me Lies"

A to nie było jakieś 10 lat później.

neo01 napisał(a):czy nawet

Bema pamięci.

Post: #17

kajman napisał(a):Bema pamięci.

Ten akurat sobie coraz gorzej radzi, ostatnio bodajże poza top 100. Pewnie za długi i zbyt skomplikowany dla współczesnego głosującego.

Post: #18

Ale chyba i tak zdecydowanie lepszy od Jednego.

Post: #19

45. Joan Manuel Serrat - Mediterráneo
1971

44. Can - Tago Mago
1971

Najlepszym utworem Can jest naturalnie "Vitamin C", ale jeśli miałbym widzieć siebie wracającego za kilkadziesiąt lat do którejś płyty niemieckich krautrockowych legend, byłaby to "Tago Mago". Od pierwszego utworu czuć niepokojący klimat, który w połączeniu z okładką zdaje się portretować stan człowieka po spożyciu pewnych osobliwych grzybów. Jak na zawołanie następny utwór nosi nazwę "Mushroom", a kolejne - na czele z monumentalnym "Halleluwah" - dopełniają psychodeliczno-halucynogennego wariactwa. Gdybym mógł cofnąć czas, doprowadziłbym do usunięcia stron C i D, niemniej nawet z ich dokuczliwą chwilami obecnością czuję, że "Tago Mago" wzlatuje najwyżej i w dyskografii Can najbliżej mu do miana wizjonerskiego arcydzieła. ♫ "Paperhouse" ♫

43. Ornette Coleman - Science Fiction
1972

Ornette Coleman, ojciec chrzestny free jazzu i legenda nowojorskiej sceny, rywalizuje swym "Science Fiction" z "Bitches Brew" na kilku frontach. Po pierwsze, są to dwa awangardowe arcydzieła wydane przez "Columbię" niedługo po sobie. Po drugie, oba mają jedne z najlepszych okładek dekady. Z biegiem lat czuję się coraz bardziej przywiązany do nieprzesadnie eksperymentalnego jazzu i lubię słuchać na co dzień raczej "Ascenseur pour l'échafaud" Milesa niż "Ascension" Coltrane'a, lecz płyty stojące gdzieś pośrodku drogi, takie jak "Science Fiction", co jakiś czas nakazują mi ze sobą obcować. Zresztą Warszawa nie ukrywa swoich inspiracji wszystkim co nowojorskie, także za kilka wieżowców podczas wieczornych spacerów będę mógł poczuć dokładnie to samo, co ponad pół wieku temu odmalował swymi improwizacjami Coleman. ♫ "Street Woman" ♫

42. Bruce Springsteen - Born to Run
1975

Wróciłem wczoraj do "Born to Run" po kilku latach przerwy. Obawiałem się trochę, czy Bruce nadal będzie potrafił wykrzesać we mnie emocje swymi najbardziej rockowymi piosenkami, ale obawy okazały się zupełnie płonne. "Thunder Road" niezmiennie uważam za absolutne arcydzieło, a kolejne utwory (nie wszystkie wybitne, ale wszystkie co najmniej przyjemne) utrzymują poziom czadowości i dowodzą, że nie tylko americana tętni duchem prawdziwej Ameryki. Jak skończy się zima, muszę koniecznie przetestować "Born to Run" w warunkach samochodowych. ♫ "Thunder Road" ♫

41. Skaldowie - Od wschodu do zachodu słońca
1970

Zawsze miałem problem z tą płytą, bo znajduje się tu kilka arcydzieł (utwór tytułowy, "Nadejdziesz od strony mórz", "Prawo Izaaka Newtona"), ale niektóre piosenki zdecydowanie odstają. Jako że mam na imię Mateusz, "Mateusz IV" lubię jednak bardziej niż powinienem, a inne co średniejsze kawałki też darzę wystarczającym sentymentem, żeby przedkładać "Od wschodu do zachodu słońca" ponad "Krywań", który wzbija się w swych najlepszych momentach jeszcze wyżej. ♫ "Nadejdziesz od strony mórz" ♫

Post: #20

szybko przeszliśmy do etapu "zero wspólnych" xd

serrat zawsze mi się bardziej kojarzył z końcówką lat 70., znam tę okładkę i nawet widzę, że słuchałem płyty, ale totalnie jej nie pamiętam -- dodaję na plejlistę za pamięci!

"vitamin c" to życie, ale żadna płyta can nigdy mnie nie porwała w całości; mam ich z tyłu głowy do nadrobienia, bo to ciekawa muzyka, nawet bardzo

tego colemana ani nie słuchałem, ani nie kojarzę po tytule czy okładce -- ale umówmy się, lata 70. to nie był najlepszy czas dla jazzu -- okładka za to ładna

springsteen na plus, to był zawsze jego topowy album dla mnie, ale nigdy nie był na liście faworytów, więc nie brałem go w ogóle pod uwagę

skaldowie spoko, ale ja z kolei zawsze byłem za "krywaniem"