Post: #361

kajman napisał(a):Nie widzę też na przykład jazzrocka czy klasycznego bluesa. Awangardy i muzyki experymentalnej też chyba nie było.

I jeszcze rock/metal industrialny też można by wymienić (choć od tych pierwszych dwóch pewnie mniej popularny).

Post: #362

No nie mogę być aż od tylu I tak wydaje mi się, że spektrum mam szerokie. A nie do wszystkiego robię topy.

neo01 napisał(a):Szczególnie oczywiście chodzi o d-p, trudno mi na poważnie odbierać to jako gatunek, gdzie ktoś słucha płyt

Znam takich

Co do jazz rocka czy jazz fusion, zaznaczyłem, że słucham, z lat 70/80. Herbie Hancock, wiadomo. Do tego Brand X,
Colosseum, Zappa, Mahavishnu Orchestra, Chicago. Ostatnio dużo słuchałem Spyro Gyra.

Post: #363

deFranco napisał(a):Znam takich

Ale to chyba jakichś składanek czy cuś. I to raczej chyba przy okazji innych czynności.

Post: #364

Teraz to nie wiem, ale w czasach kasetowych, miałem krewnych co kupowali Milano, Skaner, Szazę i słuchali cały dzień.
Później miałem na pokoju studentkę, co też miała ze sobą jakieś cd z albumami dipolo. Na szczęście słuchała cicho.

Post: #365

deFranco napisał(a):Herbie Hancock, wiadomo.

Herbie to przez długi czas był czysty jazz, może potem przez chwilę fusion, a potem to dla mnie prawie disco. Colosseum to dla mnie bardziej prog. Co do Mahavishnu i Chicago to OK, ale jest jeszcze BST, Chase, Nucleus, na pograniczu Scena Canterbury. I nie tylko. Sporo tego, zwłaszcza w 70-tych.
Ale rozumiem, że robisz to, co jest Ci bliższe i to w bardzo dużym stopniu szczegółowo.

Post: #366

Tak, Hancocka mam kilka płyt, od The Prisoner w górę. Ale ta to nie mój klimat. Najbardziej lubię albumy:
"Sextant, Head Hunters, Thrust, Secrets". Tak jak pisałem dużo słucham i lubię jazz rocka i fusion z lat 70/80, ale
jeszcze za mało by robić top. Kilku artystów i zespołów jeszcze musiałbym poznać, żeby mieć lepsze rozeznanie.

Post: #367

W radiu studenckim zapowiadałem (jak pozwolono mi siąść do mikrofonu, co zdarzało się rzadko): Pewien mężczyzna przywiózł na targ całą ciężarówkę arbuzów i miał je sprzedać w 6 i pół minuty. O tym opowiada utwór Watermelon Man. Kiedyś bardzo lubiłem ten utwór i całą płytę. Jakiś czas temu wróciłem do niej i byłem zdegustowany - strasznie to było komercyjne i elektroniczne.